پاپیونْ صورتی

يه روز با طلا

asalnini — Sat, 17 Jan 2009 19:51:18 GMT

روزي كه مي خواستم پست قبلي رو بذارم اصلا اميدي نداشتم كه از دوستان قديميمون كسي بازهم بياد و به خونه مون سر بزنه. ولي چقدر شگفت زده و البته شرمنده شدم از اينكه ديدم هنوز هم دوستاي بامعرفتمون ما رو از ياد نبردند و دلسوزانه نگران اوضاع و سلامتيمون هستند. همين امر منو تشويق مي كنه به خاطر همين دلهاي رئوف و مهربون هم كه شده سعي كنم زودتر بيايم و چراغ اين خونه رو روشن كنيم تا با گرمي پذيراي اين مهمونهاي خوش قلب و عزيزمون باشيم. دلم براي همه شون تنگ شده بود. اينو از ته دلم مي گم. براي فرشته‌هاي كوچولويي كه چقدر لحظه به لحظه منتظر تولدشون بودم، باهاشون متولد شدم، گريه كردم، خنديدم و زندگي كردم! براي دل مهربون مامانهاشون. دوست دارم فرصت اونو پيدا كنم تا به خونة پر مهر همشون سر بزنم و تمام خاطرات قشنگشون رو كلمه به كلمه بخونم و در لحظه هاي زندگيشون بازهم شريك بشم. مثل همون روزها! روزهايي كه فينگيل فندقم تو بطنم زندگي مي‌كرد و با هم ميومديم و چراغ اين خونه رو روشن مي‌كرديم و خونه رو آب و جارو مي‌كرديم و در عين اينكه منتظر قدوم سبز و پربركت مهمونهاي عزيزمون بوديم، به خونه‌‌اونها هم سري مي زديم و ديدارها رو تازه مي‌كرديم. با شاديهاشون شاد مي‌شديم و از ناراحتي‌ها و نگرانيهاشون غصه مي‌خورديم. الان ديگه اين فسقلي‌ها كلي براي خودشون خانوم و آقايوني شدند كه بيا و ببين! مثل فينگيل خودم!

تقريبا ديگه كمتر كسي اون دخمل آروم و محجوب رو بياد مياره از بس كه ماشالله هزار ماشالله شيطون شده اين ورووجك! از هر فرصتي براي شيطنت و كنجكاوي استفاده مي‌كنه. همچنان با خوردن غذا مشكل داره. يعني اصلاً شرطي شده كه فقط درصورت وجود يك سرگرمي جديد و واقعاً جذاب دهنش رو براي خوردن غذا باز كنه. آنقدر اون زمان مصرف آنتي‌بيوتيك، براي غذا خوردن نازشو خريديم و لحظه‌هاي غذا خوردنش رو به شادترين و سرگرم كننده‌ترين لحظات براش تبديل كرديم كه ديگه شرطي شده! الان به هيچ‌ عنوان حاضر نيست براي خوردن غذا بدون سرگرمي جالب و جديد، دهن محترمش رو باز كنه!! ابدا! گذشته از خوراك، اين فينگيل طلا خواب هم نداره! البته در طول روز..البته غير از مواقعي كه از شدت خستگي ديگه يه گوشه‌اي خودش رو ميندازه و خوابش مي بره ولي در حد نيم تا يكساعت. آخه از زماني كه بيدار مي‌شه كه معمولاً ساعت 7 صبحه! تا زماني كه خوابش بگيره فقط و فقط راه ميره و وول مي‌خوره و از اشياء و تخت و مبل و صندلي و ميز و اوپن آشپزخونه بالا ميره و مي‌خواد به دورترين نقاطي كه دستش نميرسه دسترسي پيدا كنه! من كه تقريباً مي تونم بگم ديگه تموم زندگيم از سقف آويزونه!! به خاطر همين هم وقتهايي كه خونه هستم بقيه كارهاي روتين خانه و خانه داري تعطيله و فقط بايد چهارچشمي اين ورووجك رو بپام و پابه‌پاش كه به همه‌ جاي خونه سرك مي‌كشه همراه بشم تا خداي نكرده كار خطرناكي نكنه. دائم هم دوست داره كه پيشش باشيم و باهاش بازي كنيم. امان از لحظه‌اي كه بخواهي بري مثلا توي آشپزخانه و بخواهي به يك كاري برسي. يا بايد همش خودش رو از روي ميز جمع كني، يا وسايل و ظروفي رو كه زير پات روي كف آشپزخونه ولو كرده!! يا خداي نكرده محل محبوبش يعني در يخچال رو باز كني.. اونوقته كه بايد به زور از توي يخچال بكشيش بيرون...!! داخل كابينتها و دراورها و روي ميز توالت و ... هم كه اصلا از دستش درامان نيستند و روزي چندين بار بايد پشت‌سرش راه بيفتم و تمام اشيائي رو كه بيرون ريخته دوباره سرجاش بذارم و دوباره و دوباره...! راستي شماهايي كه ني‌ني داريد، نميدونيد بستهايي كه مخصوص كشوها و دراورها و درب كابينتها هستند تا بچه نتونه به‌راحتي اونها رو باز كنه رو از كجا مي‌تونم بخرم؟؟ اصلا توي ايران هم از اونها هست؟ توي سايت‌هاي اروپايي و امريكايي كه فراوونه ولي اينجا به چشمم نخورده.

من هميشه با خودم فكر مي كنم بچه‌هايي مثل خيلي از بچه هاي دوست و فاميل كه آروم يه مدتي مثلاً ده دقيقه يا يك‌ربع و بعضي‌ها هم بيشتر، يه گوشه مي‌شينند و با يه اسباب بازي با علاقه بازي مي كنند و بعدش هم وقت گرسنگي به راحتي و با اشتها و بدون دردسرغذاشون رو مي‌خورند و بعد كه سير شدند خوابشون مي‌گيره و راحت يكي دو ساعت مي‌خوابند، ماماناشون نسبت به من چقدر وقت اضافه‌تري دارند براي رسيدگي به امور خانه و كارهاي سرگرم كنندة ‌ديگه!! من كه تا وقتي بيداره كه فقط بايد همراهش باشم. اگه احيانا خداخواست و اين فسقلي از روي خستگي يه چرتي بزنه، تازه وقت رسيدگي به امور خونه ميرسه كه بايد از فرصت استفاده كنم و با دور تند، هم ظرفهايي كه كثيف شده بشورم، هم ناهار درست كنم، هم براي خود فسقلش غذا بذارم و هم..... خودتون تصور كنيد ديگه خونه‌مون الان بايد چه شكلي داشته باشه!! خلاصه اين گوشه‌اي از يك روز زندگي من و طلا بود تا آخر شب معمولا بين 11 تا 12 شب كه بخوابه و من هم خسته و ناتوان ديگه بيهوش مي‌شم و بخاطر همين هم شوشوي مهربان بيشتر وقتها وعده شيرخوري نيمه شب فينگيل رو به‌عهده گرفته چون ديگه من نمي‌تونم بيدار بشم. يعني بيدار مي شم و لي اگه بلند شم و برم براش شير آماده كنم تا ساعتها خوابم نمي‌بره و اين يعني ديگه من در طول 24 ساعت چندان استراحتي ننموده‌ام تا فردا دوباره روز از نو و روزي ازنو..!! خب عيبي نداره... هميشه از خدا مي‌خواهم بچه‌ها سلامت باشند، هر چقدر كه مي خواهند بچه‌گي و شيطوني كنند...

فعلا ديگه سرتون رو درد نميارم كه هرچي مي نويسم از كارهاي عسل طلا، تمومي نداره. حالا شما تمام شرايط بالا رو در نظر داشته باشيد و اين رو هم در نظر بگيريد زماني رو كه فاميل مي‌گن عسل بچه‌ي آروميه!! البته مطمئنا اين رو تا زماني قبول دارند كه يك نيمه روز رو باهاش بگذرونند! اصلا اين فندق مامان از اولش هم همينطور بود، در ظاهر شايد آروم به نظر برسه ولي از همون روزهاي اول هم انرژي فوق‌العاده‌اي رو از ما مي‌گرفت كه كسي باور نمي كرد!!

راستي كسي ميدونه چطور مي تونم به ميتي و ماهيش سر بزنم؟ بلاگش فعلا ممنوعه‌است!! براي مامان آرتا هم نتونستم پيام تشكر بذارم. از همينجا به همه دوستهاي خوبمون مي‌گم كه دوستتون داريم و اين مهربونيهاتون رو ارج مي گذاريم.

خدا رو سپاس

asalnini — Tue, 06 Jan 2009 18:12:18 GMT

خدا رو شاكرم به خاطر لطف و عنايت بي شائبه‌اي كه نسبت به ما داره.

خدا رو شاكرم به خاطر وجود فرشته نازنيني در زندگيمون كه از گرماي وجودش، روز به روز خونمون رو فروزان‌تر مي‌كنه.

خدا رو شاكرم به خاطر آفريدن انسانهاي معصوم و بزرگي كه در زمان نا اميدي چنگ زدن به دامان اونها، نور اميد رو توي دلهامون روشن مي‌كنه.

خدا رو شاكرم به خاطر آشنا كردنمون با بنده‌هاي خوبش، كه صداشون رو مي‌شنوه و دعاشون رو اجابت مي‌كنه.

خدا رو شاكرم به خاطر معرفي اتفاقي پزشكي كه متوجه ناراحتي عسلكمون شد.

خدا رو شاكرم به خاطر سلامتي باز يافته دخترم...... خدايا نميدونم چطور ازت تشكر كنم....... اگه پارسال بطور اتفاقي عسلم رو نميبردم پيش دكتري كه دوستم معرفي كرده بود؟؟..... اگه متوجه بيماريش در اون زمان مناسب نميشديم؟؟..... اگه دير متوجه مي‌شديم و كليه‌هاي ظريف و لطيف دختركم در معرض خطر عفونت و سنگ و ... قرار مي‌گرفت؟؟...... اگه تحت نظر پزشك حاذقي قرار نمي‌گرفت؟؟....... اگه به ما صبر و طاقت گذراندن مشكلات دورة درمانش رو نمي دادي؟؟............ اگه ... اگه ... اگه ....

جواب همة اين اگه ها فقط يك عبارته: «لطف خداي مهربون»

امروز وقتي به يكسال و چندماه گذشته نگاه مي‌كنم-كه گويي سالها بر ما گذشت-، يعني از روزي كه متوجه بيماري دختر دلبندم شديم، مي‌بينم كه جز سايه لطف و رحمت خداوند در اين مسير چيزي بر سر ما نبوده. و آرامشي كه در طول اين دوران بر دل ما حاكم كرد، باعث شد كه بيش از اونكه غصه‌خور ناراحتي جسمي دختركم باشيم، از لطافت روح و بازيگوشي و رشد حيرت آور اين انسان كوچك در زندگيمون لذت ببريم...

از اول آبان سال گذشته زماني كه پزشك معالجش گفت "بهتره عملش نكنيم و صبر كنيم تا يكسال آنتي‌بيوتيك بخوره، اگر بعد از يكسال خوب نشد، بعد روي عمل كردن تصميم مي‌گيريم" تا زماني كه بعد از خوردن هر شبه و 14 ماه مداوم آنتي بيوتيك (كه خودش اثرات نامطلوبي روي معده و اشتهاي اين طفل معصوم گذاشت)، روزي كه بايد براي گرفتن نتيجة اين مراقبت يكساله براي انجام اسكن هسته‌اي مي‌برديمش چه حالي داشتم؟!!!... فقط منتظر بودم تا پزشك جواب سلامتيش رو بهم بده. انگار كاملا مطمئن بودم كه خوب شده. حدود دو ماه قبلش، درست در شب احياي ماه رمضون، خداوند از طريق يكي از بندگان خوبش پيغام سلامتي فرزندم رو بهم رسونده بود و از همون روز آرامش و اطمينان خاطر عجيبي از بابت سلامتي دخترم گرفته بودم. روز انجام اسكن فقط منتظر جواب علمي اون بودم. كه خدا رو شكر گرفتم.....

خداوندا.... شايد اصلا به‌قول دكترها كه مي‌گن اين ناراحتي در اكثر دختربچه‌هاي تازه متولد شده ديده مي‌شه و بعد از گذشت مدتي، با رشد بچه خوب و برطرف مي‌شه، ما هم مثل خيلي از مامان باباهاي ديگه متوجه نمي‌شديم و بدون داشتن علائمي خودبه‌خود خوب مي‌شد. شايد هم بعد از گذشت يكي دو ماه از تاريخي كه ما متوجه شديم، عسلم خوب شده بوده باشه، و اين همه مدت آنتي‌بيوتيك رو فقط جهت اطمينان خورده باشه....فقط خودت مي‌دوني. اسكنش هم كه نميشد زودتر از تاريخ مقرر انجام داد........ ولي من هميشه تو رو شكر مي‌كنم كه اين مرحله از زندگي رو براي من آزموني قرار دادي و شايد تمريني براي داشتن صبر در برابر مشكلات، و از اين طريق به ما نشون دادي كه چقدر دلسوز و دوستدار بنده‌هات هستي و مخصوصا ني‌ني‌هاي كوچولو كه ملائكي رو جهت مراقبتشون فرستادي و همه والدين مي‌تونن در لحظه‌هايي از زندگي حضور اونها رو حس كنند.

اي خداي مهربون! هرگز ما رو در اين دنيا به حال خودمون وا مگذار. هميشه همينطوري هواي ما رو داشته باش. مي‌دونم كه تو هيچوقت بنده‌هات رو فراموش نمي‌كني، اين ما بنده‌هاي حقير و قدرنشناس هستيم كه بعضي مواقع خالقمون رو فراموش مي‌كنيم. خودت يادمون بده كه در مواقع سختي فقط و فقط خودت هستي كه مشكلات رو مي‌توني از سر راه بنده‌هاي ناتوانت برداري. پس چرا ما خيلي مواقع اين رو از ياد مي‌بريم و دست نياز به سوي همين بنده‌هاي ناتوان دراز مي‌كنيم؟؟! بنده‌هاي خوبت فقط وسيله‌هايي هستند كه حكمت لايزال تو رو تقدير مي‌كنند و قدرت مطلق فقط تو هستي.

الله اكبر خيلي دوستت دارم

خدايا يادم بده يادم باشه يادت باشم هميشه

يه خبر خوب

asalnini — Sun, 07 Dec 2008 14:57:18 GMT

سلام سلام سلام سلام

ما اومديم

با يه خبر خيلي خيلي خيلي خوب!!

زود ميام مي‌نويسم چي شده!!

فعلاً

رابطه عسلي با وسايل ارتباطاتي و غير ارتباطاتي!!!

asalnini — Tue, 17 Jun 2008 11:22:18 GMT

1- گوشي تلفن رو برميداري ولي معمولاً برعكس، يعني قسمت دهني گوشي رو روي گوشت ميذاري ولي قسمت گوشي رو بجاي جلوي دهان، پشت سرت مي گيري، بعد شروع مي كني تند و تند و با قيافه جدي شماره‌ها رو فشار ميدي و جالب اينه كه دگمه بلندگو رو هم به واسطه داشتن چراغ قرمز رنگش خيلي دوست داري و اونهم زودي فشار مي دي تا چراغش روشن بشه و صدا پخش بشه. وقتی هم کسی باهات تلفنی حرف میزنه ساکت میشی وبا دقت به حرفها گوش میدی و گاهی لبخندکی میزنی.

2- كنترل تلويزيون و ما*هواره و دي وي دي و ... هم كه از دستت در امان نيستند خيلي علاقه داري كه دگمه هاي نرم شماره ها رو به دندون بگيري ( بخاطرهمين يك كنترل نو شبيه كنترل تلويزيون مخصوص خودت خريدم و ضدعفوني كردم برات كه وقتي حواست نيست اونو با اصلي برات عوض مي كنم) و اگه وسطهاي ضيافتت فرصت كردي اون رو به سمت تلويزيون مي‌گيري و مثلا ً به خيال خودت كانال رو عوض مي‌كني! ناگفته نماند كه بعضي وقتها موفق هم ميشي. دگمه خاموش روشن كردن تلويزيون هم كه روي خود دستگاهه، خوراكته براي بازي كردن و خاموش و روشن كردن!!

3- موبايل رو هم كه مي بيني قبل از اينكه يادت بيفته براي صحبت كردنه، شروع مي كني توسط زبانت كه به سق دهانت مي زني و صدايي شبيه بشكن زدن در مياري و خودت رو به اينور و اونور تكون مي دي يعني برام آهنگ بزارين!! نه اينكه هميشه موقع غذا خوردن با آهنگهاي مخصوص خودت مثل "مدرسه موشها و 666 و ... " سرت رو گرم مي كنيم، همونه!

4- با اينكه بزرگ شدي ديگه! ولي همچنان مثل 7 ماهگيت، عين جارو برقي روي زمين مي‌خزي و هر چه ذرات ريز و درشته از روي زمين به عشق اينكه اونها رو در دهانت بذاري، جمع مي‌كني و اونموقع است كه دنبال مامان مي گردي ببيني عكس‌العملش چيه و برات متأسفم كه مي‌بيني مامان سريع جلو روت ايستاده و مي‌گه " تِخ رو بده به مامان" !‌ و اونوقته كه دو عكس‌العمل داري: يا دستت كه تِخ توشه به طرف من دراز مي‌كني (هر چند خيلي وقتها اين كارِت، به معني اين نيست كه چيزي كه تو دستته بهمون بدي و تا ميائيم ازت بگيرم دستت رو پس مي‌كشي!) و يا اينكه با شيطنت و سرعت، در حاليكه داري در جهت مخالف، فرار مي‌كني، اونو به سمت دهانت مي‌بري كه با يك حركت سريع، مانع اين كارت مي‌شم! فكر كردي كه چي!!؟؟ به خاطر همين بايد هر روز همه جاي خونه رو با جاروبرقي تميز كنم و طي بكشم و با بخار بشورم تا آسيبي از اين جهت نبيني.

خيلي وقتها هم حالا كه نقطه ضعفمون رو پيدا كردي مياي روبرومون مي‌شيني، تو چشمامون زل مي‌زني و الكي و سريع دستت رو به دهانت مي‌ذاري و وانمود مي‌كني كه داري تِخ مي خوري!!! آخ كه چه ناقلايي تو دخمل! يك كار ديگه كه از نقطه ضعفمون سوء استفاده مي‌كني اينه كه فهميدي (گلاب به روتون) به بالا آوردنت حساسيم، و اگه غذا اذيتت كنه و يا كامل ميكس نشده باشه، حالت رو به هم مي‌زنه، اگه نخواهي به خوردن ادامه بدي، بعد از خوردن دو-سه قاشق شير يا سرلاك، باز هم توي چشمامون زل ميزني و روي پنجه‌ پاهات وايميستي كه خودت رو بيشتر به چشممون بياري! و دهانت رو تا جايي كه مي‌توني باز مي‌كني و شكمت رو منقبض مي‌كني!! يعني اينكه دارم بالا ميارم‌ها! ما كه مي‌دونيم اين كارِت تظاهره! بس كه تابلوست!

خلاصه كه خيلي كارهاي با مزه و ناقلائي مي‌كني كه دلم مي‌خواد همه شون رو بنويسم ولي خيلي زيادن و از حوصله نوشتن، و خواندن اغيار خارج!

كلاً هر چه وسايل تمدنه بايد از دستت به دور بمونه، مثلاً عاشق دمپايي رو فرشي‌هاي مامان و بابايي و تا غافل ميشيم خودت رو رسوندي به اونها و چه لذتي هم مي‌بري از خوردنشون!! خلاصه كه هميشه اين دمپايي‌ها بجاي اينكه روي زمين باشند، دارند از بالاي كمدها و اوپن آشپزخانه و هر جايي كه دست تو بهشون نمي‌رسه، سير مي‌كنند! استفاده از هر نوع وسيله ديگه مثل عينك (چه آفتابي و چه طبي)، گل سر، تل مو، گوشواره، ساعت و ... هم كه در حضور تو امكانپذير نمي‌باشد!! كلاً بايد شبيه عصر حجري‌ها جلوت ظاهر شد!!

پ.ن.۱: مي دونيد چرا اينقدر دير به دير آپ ميشيم؟؟!!

چون اگر سركار رفته باشي كه هيچ! ولي اگر خونه مونده باشي، در حضور عسل طلا كه امكان نداره بتوني پاي كامپيوتر بشيني. بعد از اينكه كلي تايپ مي‌كني يهو مي‌بيني كه كامپيوتر خاموش شد!! بعدكوچولويي رو ميبيني كه پاي صندلي نشسته و مغرور از فتوحاتي كه انجام داده داره با زيركي و خنده معني داري نگاهت مي‌كنه!! حالا چطوري و كِي و از كجا اومده و دسترسي به دكمه‌هاي كيس پيدا كرده ، اللهُ اعلم!! پس بايد صبر كني تا شايد خوابش بگيره. وقتي هم كه گوش شيطون كر خوابش برد، يادت ميفته كه از صبح كه بيدار شده تا حالا اصلاً نذاشته به هيچ كار ديگه‌اي برسي، آخه اصلا اصلا دوست نداره كه تنها بمونه تو سالن و مامان بره آشپزخونه يا كارهاي ديگه كنه!! پس بايد فرصت رو غنيمت بشماري و بلند شي به كارهاي عقب افتاده برسي. خب، مي مونه آخر شب كه ديگه ميخوابه. اونوقتهم از اينهمه ورجه وورجه كردنها و تقلا كردنهاي روزانه ديگي نايي نمونه كه آدم بشينه پاي كامپيوتر!! همين ميشه كه همش ميگم امشب مي نويسم، فردا آپ مي كنم، و ... كلي شرمندگي و كلي مطالب نوشتني و كلي عكس جديد كه هيچ وقت فرصت نشده تو وبلاگ اضافه كني....

asalnini — Fri, 13 Jun 2008 20:47:18 GMT

دختركم، فينگيل فندق مامان!

خدا رو شکر که آبله مرغونت کاملاْ خوب شده و واکسن یکسالگی اذیتت نکرد و عوارضی برات نداشت.

روز به روز داري كارهاي جديد ياد مي‌گيري و با دنياي پيرامونت بيشتر آشنا مي‌شي و سعي مي‌كني خودت رو وفق بدي و از موانعي كه سر راهت هستند، عبور كني. ولي خب توانت هنوز خيلي كمه. هنوز راه درازي پيش رو داري تا كاملاً‌بتوني به تنهايي از عهدة مشكلاتت بر بياي. هرچند كه ما بزرگترها هم در روبرويي با خيلي از مشكلات نمي‌تونيم به‌تنهاي اقدام كنيم!

حالا كه بعد از گذشت حدوداً 5/2 ماه كه از ايستادنت مي‌گذره، هنوز براي رها كردن تكيه‌گاهي كه براي ايستادن به آن احتياج داري، احساس ترس مي‌كني و هنوز شجاعت اين رو پيدا نكردي كه به زانوانت اعتماد كني و بداني كه مي‌تواني استوار بر پاهايت بايستي و گام برداري.

دلبركم، با اينكه 13 ماهگيت رو پشت سر گذاشتي و معمولاً بچه‌ها در اين سن ديگه دويدن رو ياد مي‌گيرند، همچنان علاقمندي كه با گرفتن دست به اشياء، تا جائيكه نزديك به هم چيده شده‌اند تند و تند پيش بري و بعدش تالاپي خودت رو مي‌اندازي زمين و شروع مي‌كني به چهاردست‌وپا دويدن، وقتي هم كه دستت رو مي‌گيرم تا تاتي‌تاتي كنان راه بريم، بعد از 15-20 قدم، انگار كه حوصله‌ات سر مي‌ره از اين كندي حركت!، سريع روي زمين مي‌شيني و بقيه راه رو با سرعت به همان روش خودت جست مي‌زني و مثل اينكه مي خواهي از دستم فرار كني، ولي وقتي در نزديكي خودم ايستاده نگهت مي‌دارم و يواشكي دستم رو ول مي‌كنم كه خودت بايستي، چند ثانيه‌اي كه حواست نيست مي‌ايستي و بعد با هيجان و شيطنتي آميخته با اندكي هراس، مي‌خندي و خودت رو به آغوشم پرتاب مي‌كني!!

با اين وجود من نگران نيستم. چون مي‌دونم كه كودكان قابليت‌هاي شخصي خودشون رو دارند و هر كدوم با چند ماه زودتر يا ديرتر بالاخره به توانائيهاي مربوط به سنشون مسلط مي‌‌شند. همونطور كه تو هم خيلي از كارهاي ديگه رو 3-2 ماه زودتر از وقت نرمالش ياد گرفته بودي. در عوض،‌ از اينكه كوچولوي خونه ما اينقدر شيرين جست و خيز مي‌كنه و از هر وسيله‌اي كه بتونه چهاردست‌وپا عبور مي‌كنه و يا با شيطنت ازشون بالا مي‌ره، فرصت بيشتري براي لذت‌ بردن از اين دورة زندگيش در اختيار دارم!! دوران كودكي خيلي زود مي‌گذره، مخصوصاً رشد شما بچه‌ها در سال اول زندگيتون فوق‌العاده سريعه و آدم تا مياد با وضعيت جديدتون خو بگيره اون مرحله رو هم پشت سر گذاشتيد و چقدر خوبه كه ما باباها و مامانا بتونيم به دور از دغدغه‌هاي خوردن و نخوردن، ريختن و پاشيدن، افتادن و برخاستن و خيلي از مسائل ديگه‌اي كه ممكنه در روز هزاران بار تنمون رو بلرزونه! از اين لحظات شيرين كودكمون لذت ببريم! مثلاً فؤاد نوة عمو كه درست هم سن توست، در شش ماهگي ياد گرفت كه چطور چهار دست و پا بره و 5/6 ماهگي كاملاً ‌مي‌ايستاد و حالا ... ! راستش چند روز پيش مامانش مي‌گفت "من اصلاً نفهميدم فؤاد كِي و چطور بزرگ شد!"

ولي عزيزكم دوست دارم در مورد خوردن، كمي عجله به خرج بدي! نگرانم براي سلامتيت و نقش تغذيه‌اي اين دوران كه در آينده مخصوصاً در سن بلوغ خودش رو نشون مي‌ده. با وجود اينكه دكتر مي‌گه بذار هر چي دوست داره بخوره و وقتي من مي‌گم جز شيرخشك و سرلاك كه تقريباً اونهم به اجبار مي‌خوره، به غذاي ديگه‌اي علاقه نشون نمي‌ده و دكتر مي‌گه همون هم براش كامله، ولي باز هم نگرانم. آخه يك وعده بمقدار كم سوپ + بقيه وعده‌ها شير و سرلاك تمام نيازهاي بدن نازنينت رو برآورده مي‌كنه؟ كاش زودتر ياد بگيري خوراكي‌هاي سفت‌تر رو هم بجوي و قورت بدي. حتي مجبورم سوپت رو هم كاملاً ميكس شده و رقيق بهت بدم كه اگر ذره كوچكي از مواد غذايي وارد دهانت بشه، هر چي هم كه قبلش خوردي، گلاب به روي همه....! جديداً از شير پاستوريزه خنك خوشت اومده. ولي اون رو هم مثل شير خشكت كه با قاشق مي‌خوري، اصلاً حاضر نيستي با سر شيشه بخوري. فقط بعضي مواقع كه در خواب ناز هستي شيرخشك رو با شيشه مي‌خوري!

كارهاي مورد علاقه‌ات:

- آب تني و حمام كردن

- بازي

- گردش

- موزيك و رقص (مخصوصاً آهنگ بندري!!)

- برنامه‌هاي كودكي كه بچه‌ها خودشون توي برنامه حضور دارند و شعر و موسيقي رو با دست و هورا همراهي مي‌كنن. تو هم پابه‌پاي اونها دست‌دست و ناناي مي‌كني.

- حيواناتي كه تا حالا از نزديك ديدي مثل پيشو، هاپو، جوجو و ...

- صداي اذان و نگاه كردن به نماز خواندن افراد (مهر و تسبيح و جانماز هم كه از دستت در امان نيستند)

- خواب شبانه

- نخ، طناب، سيم، سانتي‌متر و اشياء مشابه

- تماشاي بازي بچه‌هاي بزرگتر مخصوصاً وقتي به محل بازي كودكان در پاركها مي‌ريم.

چند روز پيش دراز كشيده بودم و براي استراحت چشمهام رو رويهم گذاشته بودم كه ديدم اومدي روي سينه‌ام و نيم خيز شدي و كمي صدات رو نازك كردي و با صداي يكنواختي به زبون خودت چيزي مي‌خوني. اول فكر كردم داري آواز مي‌خوني ولي بعد كه چشمهام رو باز كردم و به حركاتت توجه كردم ديدم زل زدي به صورتم و با لبخند شيريني، بدنت رو آروم آروم به اينطرف و اونطرف تكون مي‌دي و فهميدم كه داري برام لالايي مي‌خوني!!! چه لحظه شيريني بود برام. الهي قربون احساسات سرشارت بشم.

پي نوشت:

همونطور كه از تاريخ ارسال اين پست معلومه، اين متن خيلي وقت پيش نگارش شده بود كه به علت برخي مسائل و نهايي نشدن ويرايش آن و همچنين قرار نگرفتن عكسها در آن، خيلي دير توي وبلاگ نمايش داده شده و به همين علت بعضي مطالبش تاريخ گذشته است! ولي عسلي همچنان مي ترسه كه براي راه رفتن به زانوانش اعتماد كنه!

تولد

asalnini — Thu, 15 May 2008 08:43:18 GMT

اول، از همه مهربونهایی که قدم رنجه فرمودند و به جشن کوچک مجازی ما تشریف آوردند و تبریک گفتند قدردانی و تشکر می کنیم.

خب، امسال روز تولد فینگیل فندق 5 دندونی مامان، چون آبله مرغونش هنوز خوب نشده بود نتونستیم مهمون واقعی دعوت کنیم! به خاطر همین هم خودم یک کیک کوچیک درست کردم و برای شام هم جاتون خالی لازانیای پروپیمونی که دلتون نخواد و تعریف نباشه خیلی هم خوشمزه شده بود، پختم و بعد از انجام تزئینات لازمه ی منزل، منتظر موندیم تا داوربایی از سرکار به منزل برسه و جشن رو شروع کنیم. ولی از اونجایی که برای بابایی کاری پیش اومد و کمی تأخیر کرد، عروسک قشنگ ما روی

تخت روان زرٌینش یه چرتی زد!!

خلاصه که بعد از نیم ساعتی انتظار، داور بایی هم از راه رسید و سه نفری دور هم، تولد مختصر ولی گرمی برای شیرینی زندگیمون برپا کردیم. البته مهمونهای اختصاصی عسل خانوم همگی دعوت بودند که بعضی هاشون اومدند و دورتادور سالن نشستند و جشن مارو گرمتر کردند که توی عکس هم دیده می شند!

از کادوها بگم که غیر از کادوهای من و داوربایی، کادوهای دیگری هم از طرف دوستان و آشنایان به درب منزل ارسال شد که از همگی تشکر می کنیم. و سورپرایز قضیه، یک بسته حاوی یک کیف محتوی یکسری وسایل به همراه یک لوح تبریک بود که از طرف موسسه رویان برای عسل ارسال شده بود (همونطور که قبلاً گفته بودم، عسل عضو این موسسه شده و از سلولهای بنیادی دخترم در اونجا نگهداری می کنند).

بعد کادوها باز شد و کیک بریده شده و .... خلاصه که خوش گذشت. جای همگی سبز! (ولی با این احوال اگه خدا بخواد، در اولین فرصت قصد داریم یه جشن کوچک دیگه با مهمونهای واقعی براش بگیریم)

خب، یک کم از عسل گل بگم که تا چند روز پیش گل گلی شده بود! الحمدلله حالش خیلی بهتره و کم کم داره آثار جوشها هم از بین میره. ولی از ترس اینکه دوران نقاهتش تکمیل نشده باشه، هنوزهم زیاد بیرون و مخصوصا پیش بچه های دیگه نمی بریمش. خودمون رو آماده کرده بودیم که با گرفتن این بیماری، تب کنه، ولی فکر کنم در اثر خوردن مداوم آنتی بیوتیک باشه که تب نداشت. متاسفانه هنوز باید به خوردن آنتی بیوتیک ادامه بده و همین باعث شده که روز به روز بدغذاتر و کم اشتهاتر میشه. بله مشکل بدغذایی عسلکم همچنان باقی است و همونطور که گفتم روز به روز بدتر هم میشه. خیلی نگرانم حالا که دیگه وارد سال دوم زندگی شده همین مقدار غذایی که می خوره که اعم وعده هاش رو فقط شیر و سرلاک تشکیل میده، آیا املاح و ویتامینهای مورد نیاز بدنش رو تامین می کنه یا نه؟ چاره ای هم نیست چون به اون صورت به غذاهای دیگه یا علاقه نشون نمی ده و یا معده اش تحمل نمی کنه و گلاب به روتون.... پس ترجیح میدیم لااقل همون سرلاک و شیرخشکش رو بخوره.

البته هرطور هست یک وعده در روز کمی سوپ میکس شده بهش میدم که تمامی مواد مغذی گروههای مختلف غذایی مثل غلات، کربوهیدرات، پروتئین،نشاسته، و حتی تکه ای از میوه و آجیل! رو توش می ریزم. ولی فقط یک وعده است و اونهم به مقدار کم.

برخلاف ماه هفتم زندگیش که اصلاً قد و وزن اضافه نکرد و کلی حالمون گرفته بود، الحمدلله بعد از اون به طور طبیعی رشدش رو داشته و گوش شیطون کر الان هم روی منحنی رشدش داره خوب پیش میره. توی ماه هفتم هم دلیلش این بود که شیرخشکش نایاب شده بود و از انواع شیرخشکهای دیگه که دکترها گفتند خوبه مثل نان، بیومیل، هومانا و مولتی بهش می دادیم ولی هیچ تاثیری روی رشدش نداشت! خداروشکر بعدش که دوباره شیرش اومد توی بازار رفتیم و چند کارتن گرفتیم و کنار گذاشتیم که دوباره بچه ام ضررش رو نبینه. نه اینکه خیلی خوش غذا و تپله! شیرخشکش هم گیر نیاد دیگه چی میشه؟! د و ل ت محترم هم که روش نمیشه همینطوری این شیرها رو گرون کنه، اول از توی بازار غیب میشه و بعد از یکماه با نرخهای جدید وارد بازار می کنه. خب، آخه یکی نیست بگه باباجان اگه می خواهید گرونش کنید این جنگولک بازیها دیگه چیه؟ چرا به بچه های بی گناه ضربه میزنید. مگه مامان باباها چاره دیگه ای دارند؟ هرچقدر گرون کنید مجبورند و می خرند دیگه!!

دوست دارم خلاصه ای از تقریبا شش ماهی که نتونستم روزهای رشد عسلم رو ثبت کنم بنویسم ولی نمی خواهم این پست هم حیلی طولانی بشه. پس در اولین فرصت این کار رو می کنم.

ملتمس دعای همه دوست جونهای دل پاکمون هستیم.

روز میلاد

asalnini — Mon, 05 May 2008 08:47:18 GMT

همه دوست جونهای گلمون، به جشن تولد عسل کوچولو خوش اومدید.

عزیز من,گل من
تولدت مبارک

قشنگ شدی,گل شدی
شدی مثل عروسک
تولدت مبارک تولدت مبارک

رو سقف این اتاقه
یه عالمه ستاره
می خوان تولدت رو
جشن بگیرن دوباره
فشفشه های روشن
باربارک های رنگی
تو دستامون می رقصن
رقص به این قشنگی
وقتشه که فوت کنی
شمع ها رو خاموش کنی
شادی و مهر رو کنی
غم رو فراموش کنی
نگاه نکن اینقدر
دور و بر خودت رو
بیا ببر عزیزم
کیک تولدت رو

فوت کن,فوت کن,فوت کن
شمعها رو خاموش کن
فوت کن,فوت کن,فوت کن
عم رو فراموش کن

ان شا الله زنده باشی
همیشه خنده باشی
تو آسمون آبی
مثل پرنده باشی
اینجا که هر نگاهی
دیده چقدر تو ماهی
اسفند دونه دونه
چشم نخوری الهی

برای دخترم، شیرینترین عسل دنیا

عزیزکم، امروز درست یکسال از تاریخی که به روی زمین خدا و به خونه خودت قدم گذاشتی می گذره، سالی رو پشت سر گذاشتی که تک تک لحظه هاش برات هیجان انگیز و جدید بود و در تمام لحظاتش مشغول جستجو و کشف دنیای جدیدت بودی. با بیماری که از ته قلبم به فضل خدای مهربونمون امید دارم که در این سال انشاءالله از بدنت خارجش می کنه جنگیدی و از مبارزه دست برنداشتی و خوشبختانه تا حالا بسیار هم قوی عمل کردی و امیدوارم تا از پا در آمدنش از تلاشت کم نکنی. عزیز دلم در این سال به ما ثابت کردی که برای رسیدن به اهدافت از هیچ تلاشی کوتاهی نمی کنی و برای رسیدن به اون، با قدرت و امید فراوون تمام سعی ات رو می کنی. اینو از روی کارهای زیرکانه و مُجدّانه ای که انجام می دی می گم. برای بدست آوردن هر چیزی که دلت بخواد تمام توانت رو بکار می گیری و خسته نمی شی. و این ما هستیم که بایستی در این راه راهنمایی لازم رو بهت بکنیم تا تلاشهایی که انجام میدی هدر نره و در راه صحیح خودش باشه. امیدوارم با بزرگتر شدنت راه صحیح این آموزشها رو طی کنیم.

در این روز زیبا از خدای خوبمون برای تو عمری از عرض و طول بلند، تنی سالم، اراده ای قوی و لحظه هایی شاد و شیرین آرزو میکنم.

با هفت تا آسمون پر از گلای یاس و میخک
با صد تا دریا پر عشق و اشتیاق و پولک
یه قلب عاشق با یه حس بی قرار و کوچک
فقط می خواد بهت بگه تولدت مبارک

دل نوشته های مامان

asalnini — Mon, 28 Apr 2008 11:07:18 GMT

دختر نازم، گلم، عروسکم، قشنگترین بهونۀ زندگیم

خیلی حرفها دارم باهات. مدتی طولانی شد که اینجا برات ننوشتم و حرفها همینطور روی هم سنگین و سنگین تر شده، نمی دونم از کجا بنویسم. البته خودت می دونی که این تأخیر زیاد هم تقصیر مامان نبوده، دو-سه ماه اولش که فکر کنم خودت هم بدونی به چه دلیلی نمی خواستم دیگه بنویسم، ولی بعد از اون هم نشد، خرابی کامپیوتر و اعزام به تعمیرگاه برای مدت طولانی! و قطعی اینترنت و ... باعث شد که نتونم. بعد از اینکه چند وقت ننوشتم، وقتی دیدم داره به سالگرد افتتاح این خونه مجازی نزدیک میشه و یادآور اون روزهای قشنگی که تو دلم خونه داشتی و شیرین ترین حس دنیا رو بهم هدیه داده بودی، دیدم نمیشه، باید بنویسم، برای تو، برای خودم، برای آینده. آخه حیفه خیلی حیف؛ اینجا نوشتن انگار یه روح دیگه داره، دوستهای خیلی خوب و مهربون با هم پیدا کردیم که نمیشه ازشون گذشت. حتی در قبال اونها هم احساس مسئولیت می کنم. دوستانی که تو شادیهامون، ناراحتیهامون و همه لحظه ها به یادمونن و بهمون سر میزنن و حرفهای شیرین میزنن، حتی اگه غیبت آدم طولانی بشه.

عسلک مامان؛ یادته اون روزهایی که دیگه کوله بارت رو بسته بودی و یواش یواش داشتی واسه قدم گذاشتن به این دنیا خودت رو آماده می کردی؟درست یکسال پیش همین موقعها بود. آره عزیز دلم، دلبرکم دیگه چیزی نمونده، فقط چند روز دیگه اولین سالگرد اون روز هیجان انگیزه. 16 اردیبهشت86 . اولین ملاقاتمون تو این دنیا. صدای ظریف و معصومانه و نجیبت و اشکهای شوقی که بهم اَمون نمی دادن....

راستی چرا شما نی نی ها اون موقع قایم باشک بازی در میارید و نمی ذارید آدم بفهمه دقیقاً چه روزی می خواهید بیاین پیشمون؟ آها حتماً می خواهید غافلگیرمون کنید و هیجان داستان رو بیشتر کنید!! خوب! همیشه هم موفق میشید! با اینکه خداوند مهربون، درست طبق برنامه ریزیمون و درست توی همون تاریخی که دلمون می خواست، تو رو مهمون خونه دلم کرد و لطف آسمونیش رو شامل حالمون کرد، ولی در تاریخ بدنیا اومدنت چقدر هیجان داشتیم، آیا فردا میایی؟ یا پس فردا؟ شایدم هفته دیگه!! ولی خدا روشکر، بالاخره اومدی، اومدی و خونه کوچیکمون رو با شیرینی وجودت پر از عســل کردی! راستی الان که فکر می کنم به روزهای گذشته درست یادم نمیاد که رنگ و بوی خونمون قبل از حضور تو چطوری بود؟؟! واقعاً انگار که زندگی نمی کردیم! نمی دونم! آخه تو اینقدر فضا رو عوض کردی و اینقدر طعم جدید به زندگیمون دادی که احساس می کنم قبلش زندگی نمی کردیم!! نمی دونم! واقعاً یادم نمیاد!!. ولی اینو می دونم الان طاقت دوریت رو ندارم. حتی وقتی خوابت می بره و صدای قشنگت تو خونه نمی پیچه و با شیطنت و انرژی فراوون چهاردست و پا به گوشه گوشۀ خونه سرک نمی کشی، دلم خیلی برات تنگ میشه. آره عزیزم حتی همین مدتی که توی خواب نازی! هر چند توی روز، برعکس شبها که دوست نداری هیچ چیز و هیچ کسی مزاحم خوابت بشه، خیلی دوست نداری که بخوابی، ولی توی همون مدت کوتاهی که بالاخره از ایور اونور رفتن و ورجه وورجه کردن خسته می شی و یه چرتی میزنی، دل مامان برای بغل گرفتن و بوئیدن و بوسیدنت خیییییلی تنگ می شه! مخصوصاً حالا که مدتیه درست حسابی سرکار هم نمیرم و حسابی به هم عادت کردیم.

خیلی چیزها هست که باید برات بنویسم ولی نمی خوام این پست زیاد طولانی بشه. الان که دارم این متن رو می نویسم زیاد حالت خوب نیست ولی خوابیدی. آخه آبله مرغون گرفتی عزیزکم. خدا می دونه چه حالی می شم و چه زجزی می کشم وقتی بدن ظریف و لطیفت رو می بینم که با دونه های آبله لعنتی پوشیده شده. با این بدن ظریف و کوچولو عجب صبوری داری ملوسم. امیدوارم خداوند بهت کمک کنه این دورۀ چند روزه رو با همین صبری که از خودت نشون دادی زودتر پشت سر بذاری و این بیماری لعنتی زودتر از بدن نازنینت خارج بشه. برای سلامتی همه نی نی های دنیا دعا می کنم.

راستی یادته که از ماهگرد تولد 4 ماهگیت دلمون می خواست ببریمت آتلیه ازت عکس بگیریم ولی به دلایل مختلف نمیشد، بالاخره 25 بهمن یعنی وقتی نه ماه و ده روزه بودی این طلسم شکسته شد و اولین عکس آتلیه ایت رو گرفتی و برعکس خیلی از نی نی ها که باید عکاس ازشون 20-30 تا عکس بگیره تا یکیش خوب دربیاد، تو خانومی کردی و اجازه دادی با همون اولین عکس رضایت خاطر آقای عکاس و ما فراهم بشه!! توی برنامه بود که برای روز تولدت هم دوباره ببریمت عکاسی، ولی حالا با این جوشهای نامرد که رو چهرِۀ نازت رو پوشونده می خواهیم با کمی تأخیر اینکار رو بکنیم تا یادآور این روزهای سخت برای تو و ما نباشه.

دوستت داریم به اندازۀ ... راستی به اندازۀ چی؟؟ چیزی تو ذهنم نمی یاد، چیزی تو این دنیا وجود نداره که بتونم عشقمونو نسبت بهت قیاس کنم، ولی اینو بدون که عاشقانه دوستت داریم و برای تو و همه نی نی های عالم آرزوی سلامتی و شادی می کنیم.

سالی نو و سلامی نو

asalnini — Sat, 19 Apr 2008 05:40:15 GMT

سلام سلام سلام

با کلی تاخیر سال نو به همه ی دوستان گلمون مبارک.(البته هنوز هم بهاره و تا آخر بهار سال نو محسوب میشه مگه نه؟؟!)

با کلللللللللللللللللللللی شرمندگی از همه نازنینان که واقعا تو این مدت به یاد همتون بودم و برای سلامتی و برآورده شدن آرزوهاتون دعا می کردم تو چند ماه گذشته نتونستم بلاگو آپ کنم ولی به امید خدا می خوام در سال جدید در این زمینه از هیچ تلاشی فروگذار نکنم و بنویسم.

از احوالپرسی همه دوستای مهربونم ممنون و از اینکه نگرانتون کردم عذرخواهی می کنم. الحمدلله ما خوبیم. البته مشکلاتی بود که جلوی نوشتن منو می گرفت که سر یه فرصتی می نویسمشون.

به زودی با نوشته ها و عکسهای جدید به دیدن همتون می یائیم.

نیم سالگی!

asalnini — Mon, 12 Nov 2007 21:02:18 GMT

می دونم خیلی دیر آپ کردم. گرفتاری زیاد و کمبود وقت. احساس می کنم در مدیریت زمان کم آوردم. از آول آبان که رسماً به محل کار بازگشتم، دیگه مثل شهریور نیست که هر وقت دلم بخواد برم و هر وقت نخواستم نرم! باید سر ساعت در محل کار حضور پیدا کنم و تا می تونم مرخصی نگیرم. هرچند توی همین بیست و چند روزه 4 روز مرخصی روزانه گرفتم و کلی هم مرخصی ساعتی!! خوب مجبور شدم. اول و دوم آبان که مامان گلم که تنها فردیه که از عسل نگهداری می کنه، به شدت آنفلوانزا شده بود. دو روز هم هست که امام رضا طلبیده اشون و تا آخر هفته رفتند مشهد. کس دیگری نیست که عسل رو پیشش بذارم. کاش لااقل من هم یه خواهر داشتم!

عسلک فندقکم از اول آبان یاد گرفته دائم به سمت راستش می غلته. تا زمانی که کنارش هستیم و خیالش راحته، برای خودش بازی می کنه، آواز می خونه، بهمون می خنده و ... ولی تا از کنارش بلند می شیم، در چشم به هم زدنی غلتیده و انگار که می خواد دنبالمون بیاد! خدا به داد اون روز بیفته که راه بیفته. فکر نکنم در اون شرایط اصلا بشه یک جا آروم نگهش داشت! ولی همچنان بد غذاست. بهتر نشده که بدتر هم شده. طبق برنامه غذایی که دکتر داده بایستی این ماه سوپ، پوره ها، بیسکویت با شیر، سرلاک های غلات و گندمی، آبمیوه و کمپوتهای خانگی از انواع میوه هم به برنامه اش اضافه بشه. غافل از این که این بچه حتی معده اش هنوز درست و حسابی به فرنی و حریره هم عادت نکرده. ولی از سوپ بدش نیومده. به شرطی که حسابی گرسنه باشه. نمی دونم این غذاهای کمکی می تونه جای یک وعده اصلی شیر رو بگیره یا نه. من که ترجیح میدم اگه یه موقع اشتها داشته باشه بهتره شیرش رو بخوره. آخه همون شیرش رو هم خیلی کم می خوره. شاید به اندازه یک سوم بچه های دیگه. اون هم بیام و حذف کنم و بهش غذای دیگه ای بدم دیگه چی می شه؟! خدایا خودت کمکش کن!!

عسل روز 16 آبان 6 ماهه شد. برخلاف واکسنهای دو و چهارماهگیش، واکسنهای شش ماهگی خیلی اذیتش کرد. هم 24 ساعت تب کرد و هم یه روز کامل درد داشت طفلکم. شاید بخاطر همون استامینوفن ایرونی باشه! آخه به ما گفتند که این سری واکسن زدن برای نی نی ها اذیت دو ماهگی و چهارماهگیشون رو نداره. ما هم تنبلی کردیم و دیگه نرفتیم دنبال استامینوفن خارجی بگردیم.

پایان شش ماهگی:

قد: 68 سانتیمتر

وزن: 7.100 گرم

دور سر 43 سانتیمتر

تو این چند وقت، عسل رو دوباره بردم دکتر چون یه روز دیدیم در ادرارش نقاط قرمز رنگی هست. خیلی ترسیدم. دکتر گفت توی این دو – سه روز اخیر شوفاژی بخاری ای چیزی روشن کردید؟! گفتیم بله! گفت از همونه! بچه گرمش شده! ما هم همه ی رادیاتورها رو بستیم و لباسهاش رو کمی کمتر کردیم و خوشبختانه خوب شد! ولی با توجه به سابقه پزشکی عسل، دکتر برای اطمینان، براش آزمایش بررسی رسوب املاح ادرار رو نوشت که بررسی بشه خدای نکرده کلیه هاش سنگ ساز نشن. ما هم انجام دادیم و جوابش دیروز آماده شد. ده روز طول کشید. خیلی نگران نتیجه بودم. بکب از املاح میزان بالایی رو نشون میداد ولی دکتر گفت با یکبار آزمایش نمیشه نتیجه گیری کرد و بایستی آزمایش دوباره تکرار بشه. قراره اول آذر دوباره آزمایش بده و با احتساب اینکه ده روز بعد نتیجه اش معلوم میشه، دهم آذر باید ببریمش دکتر. امیدوارم که چیزی نباشه. خدایا توکلم به توست.

اکثر دوستای نازنینی که نی نی تقریبا همسن عسل دارند یا می خواهند بعدا نی نی دار بشند ازمون می پرسند که چطور متوجه این ناراحتی عسلکمون شدیم. راستش ما که متوجه نشدیم. چو.ن هیچ علائمی نداشت. ما از زمانی که عسل به دنیا اومد و بعد از اون که در اثر زردی در بیمارستان بستری شد، تصمیم گرفتیم اونو تحت نظر یکی از بهترین پزشکان اطفال ایران قرار بدیم. بخاطر همین بعد از بررسی روی دکترهایی مثل سیادتی و مصاحب و مرندی و چند دکتر دیگه، اونو بردیم پیش دکتر مومن زاده. (خیلی از مامان هایی که به برنامه های پزشکی تلویزیون علاقمندند، ایشون رو در تلویزیون زیاد دیدند). بعد از تشکیل پرونده پیش ایشون و بردن سه-چهار ماه ویزیت ماهیانه و اندازه گیری قد و وزن به مطبشون، یکی از دوستان خیلی قدیمیم که اونهم صاحب دو پسر دوقلوی سه ساله است و توی محل خودمون هم میشینه بهم گفت "چرا هر ماه اینهمه دردسر میکشی و با اوضاع ترافیک تهران، این همه راه دور میری و بعد از چند ساعت نشستن تو مطب و دردسرهای دیگه عسل رو برای معاینات ماهیانه می بری اونجا؟. دکتری که من پسرهام رو می برم همین نزدیکیهاست و توی این چند سال هم خیلی از تشخیص ها و درمانهاش راضی بودم." ما هم دیدیم به حمداله عسل که مشکل خاصی نداره و هر دکتر و درمانگاهی می تونه قد و وزنش رو اندازه بگیره از ماه بعدش عسل رو به همون دکتری که دوستم معرفی کرده بود بردیم. اتفاقا سر خیابون خودمون هم بود. دفعه اول که خدود چهارونیم ماهگی عسل بود، دکتر بعد از انجام معاینات گفت من اخساس می کنم این بچه مثانه ضعیفی داره. تا حالا براش کشت ادرار دادید؟ ما هم گفتیم عسل بواسطه بستری شدنش تو بیمارستان چند بار این آزمایش رو داده و مشکلی نبوده. دکتر گفت پس مشکلی نیست و قد و وزن و بقیه مواردش هم عالیه. ماه بعد که عسل رو دوباره بردیم پیش ایشون، باز هم بعد از معاینات حرف ماه قبلشون رو تکرار کردند. ولی ایندفعه برای اینکه خیالشون راحت بشه دوباره برای عسل کشت ادرار نوشتند که الحمدلله اون هم مشکلی نداشت. ولی دکتر برای اطمینان بیشتر براش سونوگرافی تجویز کرد و .... بقیه اش رو هم که تو پست های قبلی نوشتم.

خدا رو شکر که دوست من رو وسیله ای قرار داد تا دکتری بهمون معرفی کنه که با لمس شکم عسلم از روی پوست، متوجه ناراحتی گلکم بشه و ما رو برای درمان و جلوگیری از پیشروی بیماری تشویق کنه. خدایا نمی دونم چطور ازت تشکر کنم. خودت از این طفل معصوم و بی گناه محافظت کن. خدایا همه مریضها رو شفا بده مخصوصا کوچولوهای مریض رو. که مثل غنچه های لطیف و ناشکفته ای هستند.

خوب با این اینترنت فیتیله ای، چند ساعته که وقتم گرفته شده برای گذاشتن این پست. خیلی دلم برای همه دوستهایی که در این دنیای مجازی پیدا کردم تنگ شده و دوست دارم به خونه هاشون سر بزنم. اما امیدوارم فعلا پوزش منو بپذیرند. دیگه فرصتی نیست. در اولین فرصت چند تا از عکس های جدید دخترم رو هم اضافه می کنم.